ฉันนั่งฟังเพลงเศร้าๆเพลงหนึ่ง
มันไม่ต่างอะไรกับชีวิตของฉันเลย....

ฉันอยากมีความรัก
ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ได้มาง่ายๆ
ด้วยบุคลิกอย่างฉัน
หน้าตาอย่างฉัน
นิสัยอย่างฉัน
มันช่างหายากเต็มที

ฉันอึดอัดที่ต้องอยู่ในสภาวะเช่นนี้
สภาวะที่ฉันไม่สามารถบอกรักใครได้
ทำได้แค่มองและมองต่อไป
โดยไม่สามารถแสดงความรูสึกเหล่านั้นออกมา
เพราะคนอย่างฉันยังไม่ถูกการยอมรับ
จากจารีต ประเพณี และสังคมในปัจจุบัน

ฉันยอมรับ
ฉันอิจฉาคนบางคนที่เป็นแบบฉัน
แต่ทว่าเค้าเกิดมาช่างดูดี
ไม่ว่าจะบุคลิก ท่าทาง หรือหน้าตา
ไม่ว่าใครๆก็ล้วนแต่รักคนเหล่านั้น
ทว่าฉัน กลับถูกละเลย...

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่เคยที่จะไปริษยาพวกเขา
ฉันกลับล้วนชื่นชมที่พวกเค้าเหล่านั้นรู้จักการวางตัวที่ดี
มีหลายคู่ที่เป็นคู๋ที่น่ารัก
ฉนอิจฉาเขาจริงๆ
ฉันคงไม่มีโอกาศได้เป็นแบบพวกเขาเหล่านั้น

วันนี้ฉันรู้สึกเหงาๆอย่างบอกไม่ถูก
ฉันจึงได้แต่เหงาต่อไป
แต่ถึงอย่างไร
ในใจลึกๆของฉันแล้ว
ฉันหวังว่าฉันได้ถูกยอมรับจากคนในสังคม
และหวังเป็นที่สุดว่า
จะมีใคร ที่เห็นความสำคัญของฉันบ้าง
ก็เท่านั้นเอง....